The Mysterious Stranger

Delikanlı çekici, kendinden emin ve ürkütücü derecede naziktir; adının Şeytan olduğunu, düşmüş olanın yeğeni, tüm insanlık tarihini izlemiş ama ona karşı hiçbir şey hissetmeyen bir melek olduğunu söylemeden önce, küçük mucizelerle çocukların güvenini kazanır. Minik canlı insanlar yaratır, sonra onları en ufak bir pişmanlık kırpışması bile göstermeden yok eder ve sözünü sanki hiç kesilmemiş gibi kaldığı yerden sürdürür. Biz kötülük yapamayız diye açıklar, üstelik yapmaya da hevesimiz yoktur, çünkü onun ne olduğunu bilmeyiz. İnsan, der, çamurdan yaratılmış ve Ahlak Duygusuyla yüklenmiştir; melekler ise Ölümsüzler'dir.

Twain'in ışıltılı üslubu önce pastoral bir dinginlik kurar, ardından o dehşeti yalnızca ses tonundaki düzlükle indirir yere. Şeytan yaralı bir köpeği kucağına alıp ay ışığında iyileştirir; birkaç an sonra ise kendi yarattığı küçük bir dünyayı ezip yerle bir eder ve çocukları o mezarın üstünde dans ettirir. Gidişi —parıldayan, gökkuşağı renginde bir kabarcığa incelerek, bir kez sekip patlayarak— çocukları hayret ve şüphe içinde bırakır; artık bir daha eskisi gibi çocuk olamayacaklardır.

Köy komedisi olarak başlayan hikâye, bölüm bölüm kozmik bir teolojiye açılır: Tanrı, özgür irade ve kayıtsız bir göğün altında küçük olmanın ne demek olduğu üzerine bir tartışmaya. Çocuklar sır saklamaya yeminlidir ve bu tuhaf dostluğun içine giderek daha derin çekilirler; okur da onlarla birlikte, Twain'in nüktesini bir an bile tümüyle elden bırakmadan sorduğu sorulara doğru sürüklenir.