Peter Pan

Potem następuje lot. Piotruś uczy Wendy, Johna i Michaela odrywać się od ziemi i zabiera ich ku Nibylandii — nieustannie zmieniającej się wyspie, innej w umyśle każdego dziecka, którą po przybyciu rozpoznają, jakby wracali do domu, a nie odkrywali ją po raz pierwszy. W dole czekają zagubieni chłopcy, wróżki, syreny darzące względami jedynie Piotrusia oraz piraci. Wokół Wendy staje mały domek, a chłopcy błagają ją, by została ich mamą. Naparstek zastępuje pocałunek i — później, z czułością — znaczy o wiele więcej.

Barrie opowiada to wszystko z ciepłem prawdziwego gawędziarza, pochylając się ku nam, by zwierzyć się w zaufaniu, przyznając się do granic tego, co może powiedzieć, a czasem zatrzymując się, by podziwiać własne dzieło. Za każdym razem, gdy jakieś dziecko mówi „nie wierzę we wróżki”, jedna wróżka umiera — ostrzega Piotruś, a książka niesie w sobie tę mieszankę zabawy i prawdziwej stawki: odwagę, popisywanie się i chłopca, który zapomina o tych, których kocha.

Pod przygodą płynie coś cichszego: ból dziecka, które nie może i nie chce dorosnąć, oraz matki, która na zawsze zostawia otwarte okno pokoju dziecięcego.